گیاه میوه نسترن

گیاه نسترن درختچه‌ کوچکی است که ارتفاع آن تا ۳ متر می رسد. برگ ها شامل پنج تا هفت برگچه دندانه‌ دار و به شکل بیضی نوک تیز و گل ها به رنگ های گلی (قرمز کم رنگ)، سفید مایل به گلی و یا سفید می باشند که تک تک و یا به صورت مجتمع دیهیم بر روی شاخه قرار می گیرند. نهنج گل پس از رشد به جسم کوزه مانند و قرمزرنگی تبدیل می شود و قسمت داخلی آن الیاف ظریف و باریکی دارد که میوه های فندقه ای درون کوزه‌ را در بر می گیرد. نسترن‌ یکی از گونه های وحشی رز و بومی اروپا، آسیای باختری و شمال خاوری آفریقا است و در طول جنگ جهانی دوم در باغ های پیروزی آمریکا کاشته می شدند و هنوز هم در نواحی مرطوب و شنی نوار ساحلی خاوری یافت می شوند. گل نسترن در اکثر نقاط ایران به ویژه جنگل های شمال، منطقه ارسباران و درحاشیه جنگلها، چاه ها و گودالهای آب به طور خودرو می روید.

مشخصات میوه نسترن

استفاده از میوه گل نسترن در قرون وسطی رایج بود و زمانی در میان عامه مردم برای درمان بیماریهای قفسه سینه مصرف می شد؛ حاوی ویتامین‌های A1، B1، B2، B3 و K است؛ از دیگر ترکیبات این میوه، پکتین (11 درصد)، تاتن ها (2 تا 3 درصد)، اسید سیتریک و اسید مالیک، فلاونوئیدها، رنگدانه های زرد و قرمز مخصوصاً کاروتنوئیدها، وانیلین، اسانس و قندها را می توان نام برد.

کاربرد میوه نسترن

از میوه نسترن می توان یک رب خوشمزه تهیه کرد که به راحتی جایگزین رب انار است. روغن میوه گل نسترن نیز با اهداف درمانی و خوراکی تولید می گردد. در طبّ سنتی اتریش جوشیده میوه نسترن برای درمان عفونتهای ویروسی، نارسایی‌های کلیوی و مجاری ادراری مورد استفاده قرار می گیرد. میوه رز بخاطر دارا بودن ویتامین سی در سطح بالا به عنوان نوشیدنی مغذی برای کودکان همچنین به منظور طعم دهنده در چای و مربا و مارمالاد و پودینگ استفاده می شود. چای میوه گل نسترن برای بیماری های عفونی بسیار مفید است. در منطقه ارسباران آش نسترن غذایی محبوب است. نسترن وحشی را خیس کرده بعد از سه روز از آبکش رد می کنند. آب آبکش شده را جوشانده و کفّ آن را می‌گیرند. بعد برنج را اضافه می کنند. بعد از اینکه برنج پخت حبوبات پخته شده، میوه خشک را اضافه کرده بعد از یک ربع ساعت رشته و روغن را اضافه می‌کنند. وقتی که رشته پخت، آش آماده است.