عرق گزنه

گزنه گیاهی است علفی که در کنار رودخانه ها و جویبارهای نواحی معتدل و مرطوب می روید. روی برگ ها و ساقه های جوان این گیاه کرک هایی است که این کرک ها پر از ماده شیمیایی به نام اسید فرمیک یا جوهر مورچه می باشد. اضافه بر اسید فرمیک مواد شیمیایی دیگری نیز در اندام های این گیاه موجود است که خواص داروئی آن را سبب شده اند. عرق گزنه را از سرشاخه های گلدار این گیاه تهیه می کنند. طبیعتی گرم دارد و در طب سنتی از آن برای درمان بسیاری از بیماری ها استفاده می کنند.گزنه مو را تقویت کرده و از ریزش موی سر جلوگیری می کند، حتی در بعضی از موارد موی سر دوباره می روید.دستگاه هاضمه را تقویت می کند.ادرار را زیاد می کند.برای درمان بیماری قند مفید است.ترشح شیر را در زنان شیرده زیاد می کند.اخلاط خونی را برطرف می کند.بیماری های پوستی را برطرف می کند.در درمان کم خونی موثر است و تعداد گلبول های قرمز را زیاد می کند.اگر در ادرار خون وجود داشته باشد گزنه آنرا برطرف می کند.گزنه عرق آور است.پاک کننده اخلاط سینه، ریه و معده است.نیروی جنسی را تقویت می کند.گرفتگی های کبدی را رفع می کند.درد نقرس را کاهش می دهد.ناراحتی های کلیه را برطرف می کند.کرم معده و روده را می کشد.درمان کننده بواسیر است.گزنه اگر بیش از حد استفاده شود ممکن است برای روده ها و کلیه ها مضر باشد و در برخی افراد باعث بروز ناراحتی های گوارشی گردد؛ بنابراین بهتر است با صمغ عربی و کتیرا خورده شود.طرز استفاده: بعد از هر غذا یک استکان میل شود.